Adı Rumca yemekleri Egeli ..
YeÅŸilköy’de yeni açılan Eleos, mavi-beyaz dekorasyonuyla Rum meyhanelerini andırıyor. Adını Angela Dimitriu’nun Eleos adlı ÅŸarkısından alan lokantada, Ege’nin ünlü otlu salatalarıyla mezeleri var..
Yüzyıllar boyu Osmanlı’da meyhanecilik sektörünü Rumlar elinde tutmuÅŸtu. 1960′lı yıllara kadar, o azınlıkların arasına tek tük Müslüman iÅŸletmeci de girdi, ama bunun dışında önemli bir deÄŸiÅŸiklik olmadı. Sonra çeÅŸitli nedenlerle Rumlar ve öteki azınlıklar Türkiye’den, dolayısıyla Ä°stanbul’dan ayrıldıklarında, bu mesleÄŸi Rum meyhanecilerin yanında yetiÅŸen Müslümanlar sürdürdü. Ardından da önüne gelen meyhaneciliÄŸe baÅŸladı. Öyle ki, bir Rum meyhanesinde kesinlikle bulunmayan acılı ezme salata bile yeni mezelerin vazgeçilmezleri arasına girdi. Ancak hakiki Rum meyhaneleri tarihe karıştığı halde, hâlâ meyhanelerde en çok Rum müziÄŸi, tercihen Anadolu Rumlarının Rembetiko müziÄŸi çalınır. Rumca isimli içkili mekânlar, daha fazla ilgi uyandırır. Bu taklit meyhanelerin ömrü uzun olmaz. Geçenlerde YeÅŸilköy’de, Eleos isimli bir meyhanenin albenili broşürü elime geçti. Ayrıntılı fotoÄŸraflarının yer aldığı mekân çok çekici görünüyordu. Ön tarafında bahçesinin de bulunduÄŸunu okuyunca, her anlamda sıcak bir gün olan 1 Mayıs’ın akÅŸamı, YeÅŸilköy’ün yolunu tuttum. YeÅŸilköy, Ä°stanbul’un fazla yozlaÅŸmamış ender semtlerindendir. Bir zamanlar varlıklı Rumların yaÅŸadığı bu semtte, hâlâ orijinal mimari özelliklerini koruyan evler, köşkler yer alır. YeÅŸilköy’de, marinaya bakan lokantalara ilave olarak daha arkalarda, sokak aralarındaki eski binalar birer ikiÅŸer içkili, içkisiz lokantalara dönüşüyor. Eleos’un konumu daha da ilginç; YeÅŸilköy’deki Ä°talyan Kilisesi’nin karşısında. Biz gittiÄŸimizde bir etkinlik nedeniyle ışıkları yanan ve kalabalık bir cemaatin girip çıktığı bu kilise, Ä°stanbul’un birçok semtinde kapılarına kilit vurulmuÅŸ, giderek köhneleÅŸen Hıristiyan ve Musevilerin dini yapılarından farklı olarak, çeÅŸitli din ve ırkların bir arada huzur içinde yaÅŸadıkları bundan 45 yıl öncesinin Ä°stanbulu’nu çaÄŸrıştırıyordu. Eleos’un bulunduÄŸu bina da eski; pencerelerinde bombeli eski tip parmaklıklar var ve bunlara rengârenk çiçek saksıları asılı. Bina beyaz ve mavi renklerde boyanmış. İç mekân da bembeyaz boyalı. Ä°skemleler ve salonun bir köşesindeki duvara bitiÅŸik rahat kanepeler de beyaz. Beyaz masa örtülerinin üzerine konan mavi renkli ‘chemin de tabl’ denen daha küçük örtüler bu bembeyazlığı dengeliyor; duvarlarını ise eski Ä°stanbul meyhanelerinin büyük boy siyah-beyaz fotoÄŸrafları süslüyor. Ön taraftaki küçük bahçede, bizimki dışındaki bütün masalar gittiÄŸimizde doluydu. Eski Rum garsonların içten konukseverliÄŸini hatırlatan servis personeli, sanki buranın gedikli müşterisiymiÅŸiz gibi bizi karşılayıp buyur etti. Ortaya ekmeklerle birlikte bir tabakta tatlımsı süzme yoÄŸurt ve zeytinyağı getirildi. Sonra da soÄŸuk meze tepsisinden tercihlerimizi yaptık. Mezeler bildiklerimizin dışına çıkmıyordu. Sadece Bombay fasulyesinden yapılmış sıcak pilaki, bir ölçüde farklı sayılabilirdi. Sıcak mezelerde de ızgara ya da tava kalamar, iri ahtapot kolları, balık kokoreç gibi son zamanlarda bütün içkili mekânlarda bulunan spesiyaliteler mevcuttu. Bildik mezeler servis edilecekse, niçin buraya Eleos gibi Rumca bir isim verildiÄŸini, Rembetiko müziÄŸi çalınması ve dekora Yunan bayrağının renklerinin hâkim olması dışında Ege’nin öteki yakasına ait ne gibi özelliklerin bulunduÄŸunu merak edip garsona sordum. Eleos, ‘merhamet’ anlamına geliyormuÅŸ. EÄŸer soÄŸuk mezelerin bir bölümünü tatmış ve kalitesinden memnun kalmamış olsaydım, bu ismin, kötü yemekler önüne geldiÄŸi için tepesi atan müşterilerin gazabını yatıştırmak için konduÄŸunu düşünebilirdim. Bunun dışında meyhaneyle merhamet ismi arasında baÄŸlantı kuramadım. Az sonra masamıza uÄŸrayan meyhanenin genç sahibi Aleks Karaköse durumu açıkladı. MeÄŸer iki yıl önce çok moda olan, Yunanlı ÅŸarkıcı Angela Dimitriu’nun Eleos adlı ÅŸarkısını çok sevdiÄŸi için bu adı koymuÅŸ. Ä°kinci merak ettiÄŸim, burada Yunan mutfağından ne gibi örnekler bulunduÄŸuydu. “Biz burada Yunan mutfağı sunduÄŸumuzu iddia etmiyoruz”, diye yanıtladı Aleks Bey. Sadece Ege mutfağı ağırlıklı bir mönü oluÅŸturduklarını, çeÅŸitli ot salataları ile Marmara ve Ege mezelerini kaliteli biçimde hazırlamaya özen gösterdiklerini söyledi.
TARAMA YERİNE ÇİROZ
Gerçekten de örneÄŸin acılı ezme salatası yoktu mezeler arasında. Ne var ki hiç deÄŸilse tarama bulunabilirdi, o da yoktu. Buna karşılık çirozu kolay kolay rastlanmayacak kadar yumuÅŸak ve lezzetliydi. Kalamar ve ahtapot çeÅŸitleri de Ege’nin iyi lokantalarının düzeyinde ve yumuÅŸacıktı. Mezelerin bolluÄŸundan balığa yer kalmadı. Sadece bir porsiyon dilbalığı kavurma söyledik ve birer parça tattık. O da çok lezzetliydi. YemeÄŸin üstüne dondurmalı irmik tatlısı ve çikolata ÅŸelalesi adını verdikleri sıcak çikolatalı kek geldi soframıza. Onlar da sınıfı geçti. Sonuçta aydın ve çaÄŸdaÅŸ görünüşlü müşteriler arasında, eski günlerin Ä°stanbul’unu anımsatan bir atmosferde, bir zamanların Rum garsonlarının çizgisini yansıtan servis anlayışıyla sundukları günümüz mezelerini keyifle yedik. Yanında da eskiden bu kadar kaliteli çeÅŸitleri bulunmayan mis gibi anason kokan yaÅŸ üzüm rakısını yudumladık. Ä°yi ki gitmiÅŸiz!
(SABAH).
Eğer yazıyı beğendiyseniz ya da ekleyecekleriniz varsa, lütfen yorumunuz yazın veya RSS aboneliği ile yeni yazılardan anında haberdar olun.
Yorumlar
Henüz Yorum Yok.
Yorum Yazın