Peygamberimizin CoÅŸkun Merhameti ve Åžefkati

Merhamet ve şefkat, Peygamberimizin yüce şahsiyetinin bir aynası gibidir. Onun kadar merhametli, onun kadar şefkatli ve ince ruhlu bir insan yeryüzüne gelmemişti.

Cenab-ı Hakkın Sevgili Resulüne, kendi ismi olan “Rahim” ve “Rauf” sıfatlarını vermesi, Peygamberimizin ne kadar merhametli ve ÅŸefkatli bir kalbe sahip olduÄŸunu gösterir.

Tevbe Sûresinin 128. âyetinde bu gerçek şöyle ifade edilir:

“And olsun ki, size içinizden bir Peygamber geldi ki, sıkıntıya uÄŸramanız ona çok ağır ve güç gelir. Size çok düşkündür. Bütün mü’minlere merhametli ve esirgeyicidir.”

İslâmın ilk devirlerinde Müslümanların çoğunu fakir, kimsesiz ve köleler teşkil ediyordu. Kureyşliler onları hor görüp aşağılarken, Peygamberimiz onları yanına almış, hak dini onların yardımıyla duyurmaya başlamıştı.

Peygamberimizin kalbine ve engin rahmetine en yakın olanlar, fakir ve kimsesiz insanlardı. Onları devamlı korur, diÄŸerleri ile eÅŸit davranırdı. Bununla da kalmaz; fakirlere, fakirliÄŸin bütün ezikliÄŸini ve zilletini unutturacak ÅŸekilde yakınlık gösterirdi. Zaten Peygamberimizin aile hayâtı ve ÅŸahsi yaÅŸayışı da onlardan farklı deÄŸildi. O hep sade ve basit yaÅŸamayı tercih ederdi. Dualarında da Allah’tan böyle bir hayât isterdi.

“Allah’ım, beni fakir yaÅŸat. Hayâttan fakir olarak ayrılayım. Beni mahÅŸerde fakirler arasında hasret” diye dua ediyordu.

Hz. Âişe bunun sebebini sorunca şöyle açıkladı:

“Onlar, Cennete herkesten önce girecekler. Ey ÂiÅŸe, yarım ölçek hurma da olsa fakiri boÅŸ çevirme. Fakirleri sev, onlara yakın ol ki, kıyamet gününde Allah da sana yakın olsun.”

Müşriklerin “Allah’ın lütfuna mazhar olanlar bunlar mı?” diye hakir gördüğü kimseleri Peygamberimiz destekler, ilgi gösterirdi. Onları, diÄŸer insanlardan üstün tuttuÄŸu olurdu.

Bir gün Peygamberimiz otururken bir adam geçti. Yanındakine sordu:

“Bu adamı nasıl bilirsin?”

Şöyle cevap verdi:

“Bu zengin ve etkin birisidir. Ne derse yaparım.”

Peygamberimiz bir şey demedi. Az sonra birisi daha geçti. Peygamberimiz aynı soruyu bunun hakkında da sordu ve şu cevabı aldı:

“Bu adam fakir Müslümanlardan birisidir. Ona ne kızımı verir, ne de dediÄŸini yaparım.”

Böyle bir sözü hoş karşılamayan Peygamberimiz şöyle buyurdu: